We zijn toch geen artsen

6 februari 2018

j
We zijn toch geen artsen

Het is een term die ik vaker heb gehoord in verschillende varianten en vormen.

Persoonlijk vind ik het niet meer dan logisch dat je als professional, in de zorg, jezelf blijft ontwikkelen.

Dit geldt mijn inziens voor alle disciplines en niveaus, dus ook zeer zeker in de acute en of intensieve zorgen.

Maar waar leg je als verpleegkundige de grens? Hoe ver moet en of wil je je ontwikkelen?

Want we zijn toch geen artsen?

Het maakt wel een interessante vraagstuk: waar ligt de grens van je professie als verpleegkundige?

Je zou kunnen dat de arts beslist en jij als verpleegkundige het ‘maar’ uit moet voeren.

Maar wie is er verantwoordelijk wanneer de arts een ‘foutieve’ opdracht geeft, welke blindelings wordt uitgevoerd door een verpleegkundige, terwijl de verpleegkundige deze ‘foutieve’ opdracht vanuit de eigen professie had moeten herkennen en dus niet uit moeten voeren?

En de patiënt gaat dood

De bovenstaande zin heeft betrekking op het ontkennen van de verantwoordelijkheid jegens de volkerenmoorden tijdens de tweede wereld-oorlog

Misschien een hard vergelijk, maar aan de andere kant heeft het wel gelijkenissen

Want ongeacht of en op welke manier het invloed kan hebben op je professionele vlak en carrière, blijft de vraag nog altijd staan, hoe je je zelf zou voelen wanneer jij (mede) verantwoordelijk bent voor het overlijden van een patiënt?

Voor mij is een ding heel simpel: fouten maken is menselijk en onmogelijk te voorkomen, het probleem van ons vak gebied is dat fouten kunnen leiden tot doden en of ernstige lichamelijke gevolgen.

Maar ook veel subtielere gevolgen liggen op de loer, het verergeren van aanwezige klachten, het veroorzaken van nieuwe klachten en of het vertragen van het genezingsproces.

Als je het op die manier bekijkt is het vak van de verpleegkundige dan inderdaad minderwaardig aan de arts? en zijn de beslissingen die wij moeten maken, dan minder complex en of geven deze dan minder risico?

In mijn ogen is een verpleegkundige nooit minderwaardig aan een arts, want geen enkele mens is minderwaardig aan een ander mens.

Het enige verschil is dat de arts en ik, andere keuzes hebben gemaakt en dus andere rollen in de gezondheidszorg hebben, elk met hen eigen verantwoordelijkheden en hiërarchie.

Ik zal altijd de hiërarchie respecteren, maar zal aan de andere kant niet bepaalde principes en of mijn standaard van zorg, verloochenen in het proces.

Ik ben namelijk de advocaat van mijn patiënt, ik zie mijn patiënt vaker, meer, langer, naakter en kwetsbaarder, dan de arts.

Dus uiteindelijk moeten mijn intiemere observaties en de meer klinische afstandelijke observaties van de arts, leiden tot een consensus van de beste zorg mogelijk

De best mogelijk zorg kan alleen als een ieder op de hoogte is van de meest recente ontwikkelingen en wetenschappelijke onderzoeken (evindence based medicine)

Dit geldt net zo voor de verpleegkundige, als voor de arts, want uiteindelijk leiden concessies niet tot de best mogelijke zorg.

Dus inderdaad zijn we geen artsen, maar we zijn verpleegkundigen

En als verpleegkundige zijn we verantwoordelijk om onze kennis up to date te houden, elke dag weer bij te leren en kennis te nemen van nieuwe ontwikkelingen en of onderzoeken, zo kritisch mogelijk te blijven, niets voor lief te nemen en nergens vanuit te gaan en te vechten voor je patiënt, alsof het een eigen familielid betrof

als je vanuit die waarden je vak uitvoert, dan kun je jezelf nog altijd (op) recht in de spiegel blijven kijken, ook wanneer je een fout maakt, welke helaas niet te voorkomen is

https://acutezorg.blogspot.be/2018/02/persoonlijke-blog-we-zijn-toch-geen.html

door Martien Strik
Ik ben een Nederlandse verpleegkundige, woonachtig en werkzaam in België. Momenteel ben ik werkzaam als verpleegkundige op de intensive care van het AZ Monica te Antwerpen; en per 1 februari begin ik daar als verpleegkundige op de dienst spoedgevallen. In Juni studeer ik af aan de Belgische (Bachelor Na Bachelor) opleiding tot spoedeisende hulp/Intensieve zorgen verpleegkundige. Hierna wil ik graag de opleiding tot ambulanceverpleegkundige gaan volgen. Ik ben 12 jaar getrouwd met Anja, en ben vader van twee jonge zonen (8 en 7). Ik schrijf mijn onderwerpen op persoonlijke titel!! Mijn loopbaan Mijn verpleegkundige opleiding heb ik gevolgd in Groningen, in 2011 ben ik afgestudeerd als HBO verpleegkundige aan de Hanze Hogeschool te Groningen. Het feit dat ik relatief laat met de opleiding ben gestart, heeft te maken dat ik eerst verschillende banen heb gehad, voordat ik echt gepakt werd door het acute zorg virus. Mijn eerste ervaring met de spoedeisende hulp was als chauffeur van de huisartsenwachtdienst. Dit heb ik drie jaar gedaan, toen ik de kans kreeg om via een uitzendbureau, door middel van een intern opleidingstraject, te gaan werken als ambulancechauffeur (niet SOSA-gediplomeerd). Twee jaar heb ik door het gehele land ingevallen en hier heb ik veel van geleerd, al was het niet altijd even makkelijk met mijn beperkte navigatie vermogen. In 2005 ben ik begonnen met de verpleegkundige opleiding, met als ambitie om uiteindelijk ambulanceverpleegkundige te kunnen worden. Tijdens mijn opleiding heb ik in mijn vierde jaar kunnen regelen dat ik stage mocht lopen binnen de RAV Groningen en de spoedeisende hulp van het Refaja ziekenhuis. Beide stages heb ik als enorm plezant en zeer leerzaam ervaren. Na mijn afstuderen heb ik diverse verpleegkundige functies gehad: o.a. als verpleegkundige (acute) thuiszorg, op een EHBO post industrie terrein, binnen de evenementen hulpverlening, op de acute opname afdeling en diverse verpleegafdelingen (chirurgie en cardiologie). In 2015 kreeg ik de mogelijkheid om als algemeen verpleegkundige te mogen werken op de spoedeisende hulp in Nieuwegein (Antonius ziekenhuis). Dit vond ik helemaal geweldig en dit bevestigde mijn ambitie om richting de ambulancezorg/spoedeisende hulp te willen. Rond die periode werd ik bekend met de Belgische opleiding tot Spoedeisende hulp/intensive care verpleegkundige, welke je zonder vacatures kon gaan volgen en welke mogelijkheden gaf om uiteindelijk de opleiding tot ambulanceverpleegkundige te kunnen gaan volgen. Tijdens het uitzoeken van informatie en het aanmelden, kwam ik een vacature tegen voor de dienst spoedgevallen van het Universitair ziekenhuis te Brussel (UZ Brussel). Waar ik in Februari 2016 ben begonnen op een hele grote dienst (ong. 40 kamers en 250 patiënten contacten per dag). Hier zal ik in de toekomst nog over schrijven. Later ben ik gaan werken op een kleinere spoedeisende hulp om uiteindelijk te beginnen op mijn huidige werkplek op de Intensive care en spoedeisende hulp in het AZ Monica (Antwerpen / Deurne). Vanuit deze achtergrond en ervaring, wil ik regelmatig een actueel onderwerp plaatsen op acute zorg experts. Suggesties, op of aanmerkingen zijn uiteraard van harte welkom. Daarnaast ben ik onlangs begonnen met een platform voor de acute en intensieve zorgen: https://acutezorg.blogspot.be/ Ik wens jullie veel leesplezier. Martien strik  

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit delen?

Deel dit bericht in je netwerk