Als ik iets met overtuiging durf uit te spreken, dan is het wel het feit dat ik het enorm heb getroffen dat ik zo’n prachtig, uitdagend en divers vak mag uitoefenen. In de (pas) 8 jaar dat ik als huisarts werk heb ik al een indrukwekkende lijst van mooie, verdrietige, leuke en bijzondere herinneringen verzameld.

Zo was ik eens te laat bij een thuisbevalling en moest ik over de schutting, door het keukenraam naar binnen, omdat de kersverse moeder en pasgeborene nog aangenaveld boven op bed lagen. Zo huilde ik net zo hard als mijn leeftijdsgenoot die ik moest vertellen dat de echo die ik aanvroeg in verband met vage buikpijn geheel onverwacht uitzaaiingen in de lever liet zien. En beleefde ik een heel intensief en bijzonder terminaal bed tijdens mijn 3e opleidingsjaar waarbij ik enkele jaren later trouwde met de zoon van “de patiënt”, mijn schoonvader dus bleek achteraf.

Minder spectaculair, maar net zo waardevol, waren de bezoeken die ik jaren lang bracht aan een patiente die erg eenzaam was. Voor de ene keer dat ik tijdens mijn verlof even bij haar naar binnen liep om mijn zoon te laten zien, heeft zij mij elke visite nadien bedankt. Of die jonge moeder die mij afgelopen week bedankte voor mijn nuchtere kijk op haar overbezorgdheid. Het gaf haar zoveel steun dat ze ook bij mij terecht kon voor ogenschijnlijk kleine vragen.

Met pijn in mijn hart zie ik hoe op dit moment dat “mijn” huisartsenvak wankelt. De druk is hoog. Er wordt in heel het land gediscussieerd over ontkoppeling van de ANW-zorg en over het wel of niet nog verrichten van terminale zorg en spoedzorg door de huisarts. In plaats van alle handen ineen te slaan is het gevolg dat er steeds meer kloven ontstaan tussen alle soorten huisartsen: tussen waarnemers en praktijkhouders, tussen plattelandsdokters en stadsdokters en tussen dokters van verschillende generaties. Dit terwijl we ons zelf juist zouden moeten verenigen zodat we gebruik zouden kunnen maken van onze wisselende expertise en diversiteit. Dan pas kunnen we één front vormen richting alle externe partijen.

Ik heb een drastisch besluit genomen. Vanaf vandaag ben ik geen waarnemend huisarts meer. Ik ben huisarts. Punt.

 

(Ps: doe je mee? #ikbenhuisarts)