Ik had je zo graag willen helpen. Maar ik was je huisarts niet meer.

25 juli 2022

j

Zo af en toe zitten ze ertussen. Patiënten door wie je zo wordt aangegrepen dat je alles voor ze zou willen doen.

Jij kwam een paar jaar geleden mijn spreekuur binnen wandelen. Met een charisma die je omver blies en verhalen over een verleden waar je een boek over had kunnen schrijven. Stik eigenwijs, maar op een leuke manier.

Zo vond ik eens dat je een ambulance nodig had. En jij vond dat niet. Na een half uur discussie kwam die ambulance er, maar wat was jij er chagrijnig om. In het ziekenhuis konden ze ‘niets vinden’ en je schroomde niet om mij de volgende dag op mijn spreekuur met een grote glimlach op te zoeken: zíe je wel dat je gelijk had gehad.

Nadat je geheel onverwachts een mogelijke slechte diagnose kreeg zag ik ook je kwetsbare kant en liet je het gordijn van die stoere man langzaam zakken. Je werd maanden heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Ik hield het niet droog toen je kwam vertellen dat het toch mis was. Je was bang maar je was strijdbaar. Je zou niet dood gaan. Echt niet. We hadden regelmatig contact.

Ik kampte persoonlijk met een heel ander probleem: ik had het niet meer naar mijn zin in de praktijk waar ik werkte. Ik besloot te vetrekken. En ik was dus niet meer jouw dokter. Toch hielden we contact. Zo af en toe gaf je mij een update via de app hoe het met je ging. Toen je belde wist ik al voordat ik had opgenomen dat het foute boel was: je was uitbehandeld.

Je vroeg mij soms om medisch advies en dat vond ik lastig. Ik wilde je zó graag helpen. Maar ik was je huisarts niet meer en had er niets meer over te zeggen. Ik sprak erover met collega’s en iedereen adviseerde mij het contact te verbreken. Je verdiende het om met je nieuwe huisarts een band op te bouwen en ik trok mij langzaam terug uit jouw leven. Ik had er buikpijn van en ik voelde mij schuldig om wat ik jou niet kon bieden. Maar ik wist dat het verstandig was.

Afgelopen maanden dacht ik vaak aan je. Een enkele keer schreef ik een bericht in de app maar ik drukte nooit op verzenden. Ik had geen idee of je nog leefde. Totdat ik in het weekend telefoondienst had op de huisartsenpost. Ik zag dat de visitearts onderweg was naar je. Je was bezig met het laatste stukje en je had het zwaar. Ik moest de reflex onderdrukken om na de dienst naar je toe te rijden. Maar het zou ongepast zijn geweest.

Ik had je zo graag willen helpen. Maar ik was je huisarts niet meer.

 

 

 

foto: Freepik

door Jojanneke Kant
Huisarts waarneming, onderwijs in de spoedzorg (voor artsen, VS'en, triagisten en doktersassistentes). Beschikbaar voor advies in de spoedzorg; speerpunten zijn beleid en organisaties rondom opvang van zelfverwijzers en integratie van SEH/HAP.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit delen?

Deel dit bericht in je netwerk