Ik ben een sukkel

29 januari 2018

j

Saai, suf en sloom.

Dat was het beeld dat ik had van de gemiddelde huisarts terwijl ik mijn co-schappen liep in het ziekenhuis. En erg slim waren ze al helemaal niet. Neem nou mevrouw Jansen van kamer 11. Die was gisteren al bij de eigen huisarts geweest, waar ze nota bene had gezegd dat ze pijn op de borst had. En nu lag ze hier op de SEH, met een infarct. Dat ze afgelopen jaar al meerdere keren op de SEH was geweest met allerlei klachten in verband met haar angststoornis deed daar niet aan af. Een infarct! Hoe kan je dat nou missen? Wat een sukkel zeg, die huisarts.

De werkelijkheid, inmiddels ruim 10 jaar later, blijkt verre van saai, suf en sloom. Het is elke keer weer een verassing wat de dag gaat brengen en de keren dat ik als huisarts in een acute situatie op mezelf was aangewezen zijn talrijk. Zo krijg ik nog steeds kippenvel als ik terugdenk aan die reanimatie van een zuigeling. Succesvol. Gewoon in de thuissituatie. Zonder SEH-verpleegkundigen, crash car of reanimatieteam op loopafstand. Ook een anafylaxie van een 5 jarige op een boterham met pindakaas staat mij nog goed bij. De juf was naar de huisartsenpraktijk gereden met het patiëntje in plaats van 112 te bellen. De solopraktijk, waar ik helemaal alleen aanwezig was. De stridor was al hoorbaar voordat hij mijn spreekkamer binnen kwam. Zijn gezicht al bijna onherkenbaar door de zwelling. Ik zat een uur nadat de ambulance was vertrokken nog te trillen. Maar verdorie, ik was trots! Het was gelukt hem stabiel te krijgen totdat ze waren gearriveerd.

Toch voelde ik mij achteraf in beide gevallen ook een sukkel. Waarom had ik niet naar de longen van de zuigeling geluisterd wilde de MMT-arts van de traumahelikopter bij binnenkomst weten. Hij had niet het idee dat de borstkast voldoende omhoog kwam bij de beademing. Waarom had ik geen infuus geplaatst vroeg de ambulanceverpleegkundige toen hij de 5 jarige zag. Meer dan wat stamelen over dat ik het niet wist kwam ik niet.

In de acute zorg zijn we afhankelijk van elkaar als ketenpartners. Het is gemakkelijk om commentaar te geven op wat er niet goed gaat en wat er anders had gemoeten. Maar worden we daar betere zorgverleners van? Ik niet in ieder geval. Laten we vooral elkaars tekortkomingen constateren en vanuit elkaars expertise elkaar beter proberen te maken. Ik zal starten met het goede voorbeeld te geven: Beste collega zorgverleners, u bent van harte welkom om meer te leren over het huisartsenvak!

door Jojanneke Kant
Huisarts waarneming, onderwijs in de spoedzorg (voor artsen, VS'en, triagisten en doktersassistentes). Beschikbaar voor advies in de spoedzorg; speerpunten zijn beleid en organisaties rondom opvang van zelfverwijzers en integratie van SEH/HAP.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit delen?

Deel dit bericht in je netwerk