Ik ben bang

De lijkvlekken zijn duidelijk zichtbaar. Als ik haar arm aanraak merk ik dat ze ook al stijf aan het worden is. Ik schijn met een lampje in haar pupillen en luister naar het hart, zoals ik gewend ben bij een schouw. Met een schuin oog houdt ik het hoopje mens naast haar in de gaten. Hij ligt helemaal opgerold en stoot onverstaanbare klanken uit. Zou hij beseffen dat zijn vrouw dood naast hem in bed ligt?

Toen ik binnen kwam in de kamer om haar te schouwen maakte ik direct rechtsomkeer toen ik niet één maar twee mensen zag liggen in het bed. Niet alleen ikzelf schrok. De man naast haar stootte een ijzingwekkende gil uit bij de aanblik van mij in volledig pak.

Terug op de gang moet ik moeite doen om mijn verbazing te verbergen. Zo beheerst als mogelijk vraag ik aan de verzorgenden waarom er twéé mensen in dat bed liggen. In het bed waar volgens mijn melding een overleden persoon ligt die gisteren positief is getest op COVID. De verzorging geeft aan dat de man haar partner is. Hij heeft geheugenklachten en is niet ziek. Ik verwacht dat er nog meer uitleg komt, maar het blijft stil. Nu is het de beurt aan de twee verzorgenden om verbaasd te kijken. “ Moet u niet naar binnen dokter?”. Ik besluit de vrouw eerst te schouwen.

Op het kantoor van de verzorging heb ik gelukkig even de tijd en ik spreek uitgebreid met hen. In dit gesprek kom ik er achter hoe schrijnend de situatie is. In één week tijd zijn er 4 mensen overleden. Op de gehele verdieping zijn er nog 11 bewoners met klachten… De verzorgenden zijn in tranen. Ze zijn bang. Bang om ziek te worden en bang om nog meer bewoners te verliezen. Zij waren zich er niet van bewust dat zij meneer hadden moeten scheiden van zijn vrouw en blijkbaar is dit ook niet iets wat van hogerhand actief wordt gestuurd. Ook geven zij aan dat zij niet precies weten hoe ze met de beschermende middelen moeten omgaan. Iedereen doet zijn stinkende best. Maar eigenlijk doet iedereen maar wat, zonder de consequenties goed te kunnen overzien. En ik kan het hen niet kwalijk nemen.

Ze schrikken dan ook wanneer ik uitleg dat hun beleid feitelijk bijdraagt aan verdere verspreiding van het virus. Op dit moment isoleren zij namelijk alleen de bewoners die positief zijn getest. De bewoners mét klachten, die negatief of (nog) niet zijn getest – het blijft een probleem om aan testen te komen- mogen zich vrij verplaatsen. En bij de verzorging van deze groep zijn er geen beschermende maatregelen. Een angstaanjagende gedachte. Mede omdat bij milde klachten ongeveer 30% van de patiënten negatief test terwijl ze wel COVID hebben.

Gedurende de avond bezoek ik patiënten in verschillende verzorgingshuizen. Waar ik eerst nog dacht dat er sprake was van een incident, blijkt bovenstaande eerder regel dan uitzondering. Er is angst, onvoldoende kennis en onduidelijkheid over het isolatiebeleid.

Over een paar dagen heb ik weer dienst. Ik ben ook bang. Bang voor wat ik ga aantreffen.

Vorige blog

Volgende blog

3 Reacties

  1. Aa d Brugman

    Een “pers” praatje op dinsdag , hou vol ” anderhalve meter “, en iedere dag cijfers , zoveel doden , zoveel opnames .

    Mondkapjes kunnen we niet zelf maken , IC bedden minimaal , testen zijn er niet , althans te weinig.
    Het zal ons een ZORGZIJN , …….
    EN IEDEREDAG STAAT DE ZORG MET DE HANDEN IN HET HAAR, crisis kunnen we wel uitspreken maar er mee omgaan niet. Rutten wat is er nu werkelijk aan de hand.?
    HELP ONS.!!!

    Antwoord
  2. Rob Michielsens

    Mooi beschreven maar schrijnend om mee te maken. De waarheid is dat een aantal VVT’s onvoldoende voorbereid zijn en onvoldoende kennis in huis hebben. Vooral daar waar geen artsen zijn of meer naar de achtergrond moet het management het oppakken en daar kan een lacune zitten. Maar het probleem is evident groot maar de oplossing soms nog complexer. Hoe leg je patiënten met cognitieve stoornissen uit wat een anderhalve meter maatschappij is of dat ze met mondkapje, schort en handschoenen verzorgd moeten worden en dan nog gezwegen over alle instellingen voor mensen met een beperking. De eigenschappen van deze patiëntengroepen maken ze high risk slachtoffers voor dit virus nog los van de fysieke beperkingen die ze vaak ook al hebben. Dank voor het delen.

    Antwoord

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.