Heimwee naar de groene kaart

8 juli 2021

j

Toen ik ruim 10 jaar geleden startte als huisarts kwam het in uitzonderlijke gevallen nog wel eens voor; de praktijk waar ik kwam werken had alle patiëntengegevens nog op de zogenaamde groene kaart staan. Een papieren groene kaart met dunne lijntjes waar je de contacten met de patiënt, de medische voorgeschiedenis en de medicatie kon vinden. Je had geluk als het handschrift leesbaar was en het was een uitdaging om je eigen consult op een zo min mogelijk aantal regels te schrijven, maar toch te zorgen dat je collega het begreep. De agenda-planning ging via een ouderwetse, vaak grote, papieren agenda.

In de loop van de jaren zijn deze praktijken langzaam aan uitgestorven en gaat zowel de agenda planning als de vorming van het medisch dossier digitaal. Er zijn een handvol HIS (huisarts informatie systeem) leveranciers die de huisartsenmarkt bedienen. Je zou denken dat dat niet anders kan zijn dan een enorme verbetering. Nou, dat heeft u mis.

Afgelopen tijd kampt het HIS in de dagpraktijken waar ik als waarnemend huisarts vaak mee werk, pro-medico asp, bijna wekelijks met storingen. Zelf noemen ze het een ‘mindere beschikbaarheid dan u van ons zou mogen verwachten’. Dat is in de praktijk een prachtige benaming voor het feit dat ik en al mijn andere collega’s in de praktijk geen enkele toegang hebben tot het medisch dossier van mijn patiënt.

Gisteren was weer een dramatische dag. Al in de ochtend was het niet meer mogelijk om in te loggen. Op de landelijke app groep van pro-medico gebruikers bleek al snel dat het wederom om een landelijk probleem ging. De ‘mindere beschikbaarheid ‘ duurde dit keer tot het einde van de werkdag. In al die uren was het HIS niet of zeer beperkt beschikbaar.

Mijn assistentes konden de patiënten aan de telefoon nauwelijks helpen; zij konden geen medicatie herhalen of afspraken inplannen. En de vragen aan mij als huisarts die zij in het systeem hadden gezet waren niet meer inzichtelijk.

Ik deed een visite bij een patiënt waarvan ik de naam en straatnaam had onthouden. Het huisnummer was niet te achterhalen. Dus belde ik bij 5 mensen aan voordat ik op het juiste adres was. Gelukkig was er geen sprake van spoed. Mijn spreekuur deed ik zonder enige extra medische informatie of achtergrond van de patiënten. Ik liep 5 keer naar de apotheek om te vragen wat voor medicatie een patiënt precies gebruikte. Ik belde met de poli van een ziekenhuis om te vragen wat voor soort kanker iemand had. Ik kon geen antwoord geven op de vragen van twee medische specialisten. Informatie die belangrijke gevolgen zou kunnen hebben op de behandeling en toekomst van de patiënt.

Gisterenavond was ik 1,5 uur bezig met alle consulten vanaf mijn aantekeningen op mijn A4-tje alsnog in te voeren. Ik verwerkte de post, stuurde recepten door naar de apotheek en belde nog een aantal patiënten om een eerder gemaakt plan te corrigeren op basis van de gegevens uit het dossier.

Vandaag ben ik vooral blij dat het lijkt dat er zich geen calamiteiten hebben voorgedaan. En dat ik vandaag een vrije dag heb. Een vrije dag om bij te komen en om met weemoed terug te denken aan de groene kaart.

door Jojanneke Kant
Huisarts waarneming, onderwijs in de spoedzorg (voor artsen, VS'en, triagisten en doktersassistentes). Beschikbaar voor advies in de spoedzorg; speerpunten zijn beleid en organisaties rondom opvang van zelfverwijzers en integratie van SEH/HAP.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit delen?

Deel dit bericht in je netwerk