18 april 2021

j

936AD317 1993 4B2D BA84 971D81D31B15

Afgelopen weken waren bepaald niet saai. Ondanks dat ik op het moment slechts één dag per week werkzaam ben in deze dagpraktijk, had ik toch de organisatie van de vaccinaties voor 60-64 jaar op mij genomen.

Wat begon als een uitdaging eindigde vooral in frustratie. Het eerste memorabele moment was de aankondiging van de nieuwe prikstop. Ik stond letterlijk met een naald in de arm van een jonge vrouw toen haar man kwam aanrennen met zijn telefoon in zijn hand; AstraZeneca mocht niet meer gegeven worden aan 60 minners. Dus.

Het tweede moment van frustratie volgde ongeveer een halve minuut later; wij hadden afgelopen dagen alle patiënten gebeld voor een vaccinatie afspraak. Dat leek sneller dan de uitnodigingen versturen en bovendien konden we bij patiënten direct de vragen en de vrees wegnemen. Door elke dag een deel te prikken zouden we met een ruime week vanaf de levering iedereen gevaccineerd kunnen hebben. Het had ons wat belminuten gekost maar we waren trots op het resultaat. Echter nu de 60 minners er tussenuit vielen klopte er niets meer van onze planning en was de kans op aanzienlijke spillage veel te groot. We besloten de hele boel te annuleren en op een centrale dag te organiseren. Met het gevolg dat mijn collega al (af)bellend het paasweekend door ging en ik in die dagen de nieuwe planning probeerde rond te krijgen.

Op onze centrale vaccinatie dag lukte het niet om een waarnemer te vinden. Dus werkte mijn collega langer om alle patiënten te zien en deed ik tussen de vaccinaties door enkele consulten, de post, de recepten en een deel van de overleggen. Ik sloot na een hele dag prikken de dag af met een visite.

De klap op de vuurpijl kwam toen ik diezelfde dag om 19 uur thuis kwam. Er was een mail van de SNPG binnen gekomen dat de patiënten met een hoog BMI onder de 60 jaar met spoed uitgenodigd moesten worden om zich bij de GGD te laten prikken. Halverwege de volgende ochtend waren de uitnodigingen verstuurd. Ongeveer 30 minuten later bleek dat er naamstickers op de uitnodigingen hadden moeten staan. Niet dat dat ergens genoemd stond in de instructies. Maar anders zou de GGD niet prikken. Dus wij deden wat we afgelopen dagen al meerdere keren deden: de patiënten bellen.

Ik kreeg een kijkje in de keuken van de praktijkhouder en ik ben weer overtuigd: ik blijf voorlopig nog even in de bediening werken.

door Jojanneke Kant
Huisarts waarneming, onderwijs in de spoedzorg (voor artsen, VS'en, triagisten en doktersassistentes). Beschikbaar voor advies in de spoedzorg; speerpunten zijn beleid en organisaties rondom opvang van zelfverwijzers en integratie van SEH/HAP.

1 Reactie

  1. Avatar

    Die sppg instructie stond idd nergens. Sterker nog: patiënt werd verzocht de brief of uitgeprint of digitaal bij de ggd te tonen. Ik had patiënten gemaild, brief uitgeprint, en de adres label op de envelop geplakt. Leek logisch, maar dus ook niet goed. Op dit moment bezig met de “concurrentie strijd” met de ggd, die ook de mensen van 65-70 oproept, terwijl ik die nou juist met mijn overschot aan vaccins zou kunnen prikken. En zo houdt het maar niet op met deze waanzin.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit delen?

Deel dit bericht in je netwerk