De domme en lastige huisarts

24 juni 2022

j

Mijn patiënt is verwezen naar de online poli van een GGZ instelling. Daar wordt patiënt niet in behandeling genomen en er wordt geadviseerd om eerst psychologisch onderzoek te doen op verschillende vlakken. Waar dit onderzoek dan plaats moet vinden vermeldt de informatie verder niet. Om te voorkomen dat patiënt straks niet adequaat geholpen kan worden wil ik zeker zijn dat alle onderzoeken op één plek plaats kunnen vinden.

Een belletje naar de online poli van de betreffende GGZ met deze vraag levert weinig op: de secretaresse weet het ook niet. Ze wil wel ‘even voor mij googelen’. Dit nadat ze mij heeft laten weten ‘dat huisartsen dit normaal zelf weten’. Ze vind mij overduidelijk dom en lastig. Het verzoek of de behandelaar of psychiater mij dan terug kan bellen wordt met een grote zucht in ontvangst genomen. De vraag wanneer ik antwoord kan verwachten beantwoord met ‘geen idee’. Een fijne dag wenst ze mij. Eentje waarbij het sarcasme er vanaf druipt. 

De volgende dag belt ze terug. Ik moet bekennen – sneller dan verwacht. Dat enthousiasme wordt gelijk alweer teniet gedaan door het antwoord: de psychiater weet ook niet waar al die onderzoeken in één keer kunnen. ‘Ik zou het centrum van autisme zelf eens kunnen bellen, of wellicht dat een psycholoog het weet?’. Ik tel tot tien, leg uit dat het mij zal verbazen als het centrum van autisme dit zou doen, en vertel haar dat ik het gevoel heb van het kastje naar de muur te worden gestuurd. En ik krijg, jawel hoor, een fijne dag gewenst. 

Het is mijn vrije dag. Maar omdat er wel een écht mens achter dit verhaal zit, ga ik toch maar bellen. Ik begin bij het landelijke nummer van de GGZ, wordt doorgezet naar het verwijzerspunt en kom terecht bij het centrum voor autisme. Daar kunnen ze – het is geen verrassing – de gevraagde zorg niet leveren -. De, uiterst vriendelijke, persoon aan de telefoon weet echter wel waar ik moet zijn: bij het psychodiagnostisch centrum. Het psychodiagnostisch centrum van dezelfde GGZ instelling waar mijn patiënt naartoe was verwezen en waar ik was begonnen met mijn zoektocht.

Op de website van de GGZ instelling zie ik staan dat ze graag mét en van elkaar leren. Waarbij iedereen zich gewaardeerd voelt en er geen onderscheid wordt gemaakt. Ik vermoed dat er hierop toch een uitzondering geldt: de domme en lastige huisarts. 

door Jojanneke Kant
Huisarts waarneming, onderwijs in de spoedzorg (voor artsen, VS'en, triagisten en doktersassistentes). Beschikbaar voor advies in de spoedzorg; speerpunten zijn beleid en organisaties rondom opvang van zelfverwijzers en integratie van SEH/HAP.

1 Reactie

  1. Saskia de Liefde

    Wat een herkenbaar verhaal…Iets vergelijkbaars heb ik met revalidatiecentrum. Er is geen plaats. Patiënt met gebroken rug – na lang steggelen om dat via een röntgenfoto vast te stellen- komt patiënt 3 maanden in een verpleeghuis alwaar zij uiteraard niet de benodigde zorg krijgt. Patiënt is naar huis gestuurd – alwaar geen zorg- want er is nog steeds geen plaats in het revalidatiecentrum. Haar huisarts vindt het niet nodig om er achter aan te gaan en geeft aan dat de specialist haar moet verwijzen…Kortom het “bekende kastje-naar-de-muur-effect”

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit delen?

Deel dit bericht in je netwerk