Blog

Vroeger was alles beter

Door 11 februari 2018 Eén reactie

Een visitedienst op de huisartsenpost anno 2018.

Een U2 visite bij mevrouw Karelse. Dame van 90 jaar, vermoedelijk koorts en koude rillingen. Dat was de informatie die we doorkregen. En dat de sleutel onder de deurmat te vinden was.

Ze had nauwelijks contact met de buren en van haar familie leefde alleen nog haar dochter. Die zat al drie jaar in een verpleeghuis na een beroerte. Halfzijdig verlamd en niet meer in staat om te praten. Zij zelf was “te goed” voor het verpleeghuis. Dat dat mooier klonk dan dat het was, daar was ze inmiddels al wel achter. De thuiszorg kwam twee keer per dag 25 minuten. In die tijd hielpen zij haar in en uit bed en werd haar eten klaar gezet. De rest van de tijd zat zij in haar rolstoel voor het raam.

De zuster van de thuiszorg was die avond al 15 minuten langer met haar bezig geweest dan dat ze eigenlijk mocht. Ze had dus maar niet meer gezegd dat ze zich niet zo lekker voelde. En ook het feit dat er mieren over haar uniform liepen probeerde ze te negeren. Dan had die arme vrouw weer problemen gekregen met haar bazin. De laatste keer dat ze langer was gebleven had zij haar ronde niet op tijd af gehad en hadden zij haar gedreigd met haar ontslag. Bovendien was de reden dat ze langer moest blijven hooguit gênant. Haar luier, met een mooi woord incontinentieverband, was wederom niet opgewassen tegen de hoeveelheid urine die ze de afgelopen 12 uur had geproduceerd. Al na 8 uur voelde ze de zitting van haar rolstoel nat worden. Na 10 uur liep het langs haar benen. Het was al de derde keer deze maand. Verschillende telefoontjes naar de leverancier en de zorgverzekeraar hadden niets opgeleverd. ” Het maximum aan incontinentiemateriaal dat we kunnen vergoeden is helaas twee stuks per 24 uur” en ” er is geen materiaal met een betere absorptie dan die u heeft” waren het antwoord. En daar moest ze het dus mee doen.

De sleutel was snel gevonden en de geur van urine sloeg ons in de gang al in het gezicht. Wij zagen een duidelijk zieke patiente. Een urosepsis dreigde en zij werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis.

De visite erna was een U3, minder urgent, maar niet minder nodig. Mijnheer de Waard, een patiënt met een verblijfskatheter die niet meer liep. Het was onduidelijk hoe lang dit al zo was. Zijn dochter verzorgde normaal zijn katheter, maar deze was voor haar werk een paar dagen in het buitenland. Het was niet gelukt om thuiszorg te regelen, zo midden in het griep-seizoen. De eigen huisarts was gestopt met bellen toen hij bij de zevende thuiszorgorganisatie nul op rekest kreeg. Op hoop van zegen was de dochter vertrokken. Toen patiënt wel erg veel buikpijn kreeg was hij gelukkig zo alert geweest om de huisartsenpost te bellen. Wij waren niet verbaasd dat er ruim 1.5 lier urine afliep na plaatsen van de nieuwe katheter. Ook niet over de koorts en de verwarde indruk die patiënt maakte, nadat bleek dat de verstopping waarschijnlijk al twee dagen gaande was. Een gecompliceerde urineweginfectie met een delier. Patiënt werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis.

Dezelfde dienst op de huisartsenpost anno 2010

Mevrouw Karelse woonde al sinds het CVA van haar dochter, drie jaar geleden, in een verzorgingshuis. De zorg hielp haar bij het starten en eindigen van de dag en kwam regelmatig even bij haar binnen lopen. Vanmiddag was mevrouw Karelse wat in de war geweest, zo kende ze haar niet. De verzorgende wist dat zij vaker kampte met een blaasontsteking en had haar urine gecontroleerd. Na overleg met de eigen huisarts bleek zij wederom een blaasontsteking te hebben. Zij kreeg antibiotica en de zorg sprak af aankomende dagen wat vaker bij haar te kijken. Als zij zieker zou worden zouden zij aan de bel trekken. Binnen twee dagen was ze weer de oude.

Mijnheer de Waard was zijn koffertje aan het pakken. Hij ging een paar dagen “logeren” in het verzorgingshuis om de hoek. Zijn dochter moest een paar dagen naar het buitenland voor haar werk en hij kon niet zo goed voor zichzelf zorgen. Hij vond het geen probleem, want hij wist dat hij na vier nachten weer lekker in zijn eigen bed zou liggen.

Na deze dienst begin ik nu toch te twijfelen. Was vroeger echt alles beter? De zorg in ieder geval wel. 

 

 

Eén reactie

  • Jos van Heest schreef:

    Beste Jojanneke, een mooi duidelijk verhaal waaruit moedeloosheid naar voren komt. De zorg is uitgekleed en ouderen staan in de kou. Hoe het beter moet is een lastiger vraag want het mag ook niet meer kosten.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Inloggen