Beste duobaan ooit!

Een aantal jaar geleden kwam ik ziek thuis te zitten. De ziekte van Crohn. Nooit gedacht dat ik in zo’n situatie terecht zou komen. Dat overkomt een ander… Twee jaar lang heb ik gestreden om terug te kunnen komen in het beroep waar ik van hield. Nog steeds van hou. Mijn werkgever werkte fantastisch mee en bood mij de kans om gedeeltelijk een kantoorfunctie te vervullen, zodat mijn leven iets meer regelmaat zou krijgen. Iets dat bij deze ziekte erg van belang is.

Mij werd de keus gegeven; ik kon op de afdeling planning werken, bij de afdeling medisch management (onderzoek doen), of bij de afdeling kwaliteit. Na wat korte uitleg, dat ik mij bij de afdeling kwaliteit voornamelijk bezig zou houden met het verbeteren van de kwaliteit van zorg, was de keus snel gemaakt. Daar had ik direct een goed gevoel bij.
Ik kreeg de kans om interne meldingen te behandelen. Het was een pilot; dat ik, iemand uit de rijdienst, meldingen zou analyseren… Naast heel veel positieve reacties, waren er toch ook mensen die niet geloofden dat een dergelijke taak bij een collega uit de rijdienst thuishoorde.

Na een tijd de meldingen behandelt te hebben bleek dat de meldingsbereidheid toenam, en het incident melden meer leefde onder de collega’s. Collega’s gaven aan het prettig te vinden dat iemand de meldingen behandelde die zelf begreep wat er speelde op de werkvloer. Er werd meer gecommuniceerd en de collega’s werden meegenomen in het proces. Iets wat zij voorheen hadden gemist.

Nu, jaren later, hebben we in elk team een kwaliteitsfunctionaris. Er is een nieuw, transparant, meldsysteem. Er zijn zichtbare “overwinningen” geweest, wat heeft bijgedragen aan de verviervoudiging van het aantal meldingen.

Het feit dat collega’s meldingen behandelen en analyseren heeft bijgedragen aan een open cultuur; we begrijpen elkaar, weten als geen ander dat het ons ook had kunnen overkomen als er iets misgaat of als we een vergissing maken. We durven meer met elkaar te praten en betrokken zijn bij een calamiteit betekent voor mensen niet meer het einde van de carriรจre.

Ook andere kwaliteitsinstrumenten, zoals bijvoorbeeld veiligheidsrondes, worden positiever ervaren. Collega’s zijn niet meer bang voor de auditor (een rol die tegenwoordig gewoon vervuld wordt door een collega!), maar zien het als kans het zorgproces te verbeteren.

Hoe geweldig dat ik nu ook als zelfstandige mijn kennis en opgedane ervaring kan gebruiken om dit ook in te zetten in andere zorgorganisaties. Niet alleen mijn ervaring in het doen van calamiteitenonderzoek, opzetten van meldsystemen, organiseren van veiligheidsrondes, etc., maar met name het feit dat ik dagelijks ervaar hoe het er in de praktijk aan toe gaat, maakt dat ik voel dat ik meerwaarde heb en mee kan werken aan het verbeteren van de kwaliteit van de zorg.

Inmiddels ben ik medicatievrij, maar nog altijd heel erg gelukkig met mijn duobaan!

Vorige blog

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.