Zal ik ooit weer ergens die complete huisarts kunnen zijn?

13 oktober 2021

j

Voor de tweede keer in ruim 10 jaar verlaat ik een praktijk waar ik jaren werkzaam ben geweest.

En voor de tweede keer gaat dit gepaard met veel emoties. Opluchting omdat ik het besluit heb genomen. Verdriet omdat ik daardoor collega’s die mij erg dierbaar zijn moet gaan missen. En schuldgevoel, vooral schuldgevoel. Het is immers bewezen dat patiënten gebaat zijn bij een vaste dokter. Sterker nog, ze leven langer als ze een vaste huisarts hebben.

Mijn patiënten die doorgaans hun hart op de tong hebben maken het mij niet makkelijker. Van de ‘maar dokter ik weet niet wat ik zonder u moet’ van één van mijn meest kwetsbare patiënten heb ik al dagen buikpijn.

Hoe vaker ik vandaag op mijn laatste werkdag probeer uit te leggen waarom ik weg ga. Des te meer besef ik mij dat veel van de dingen waar ik tegenaan loop terug te leiden zijn naar een landelijk probleem.

Het tekort aan huisartsen en doktersassistenten is namelijk letterlijk voelbaar in mijn spreekkamer. De werkdruk is hoog. Steeds laagdrempeliger lijkt er contact opgenomen te worden met de huisarts. Al dan niet ten gevolge van onjuist verstrekte informatie door onze overheid of ketenpartners.

Zelden hebben we het afgelopen jaar als team de tijd gehad om samen te lunchen. Of eigenlijk überhaupt te lunchen. Vakanties worden ingekort of overgeslagen omdat er geen waarneming gevonden kan worden. En elk gat wat er valt in het rooster vullen we op met wat we hebben: onszelf

Echter door dit kunst en vliegwerk kom ik niet meer toe aan waarvoor ik óók huisarts ben geworden; even een belletje op de sterfdag van een echtgenoot, een sociale visite bij iemand die niet snel zelf naar ons zal komen, een luisterend oor voor de persoon die terloops  in een consult meldt dat hij zo eenzaam is.

De tranen stromen over mijn wangen onderweg in de auto naar huis. Met mij komt het wel goed. Maar ik maak mij zorgen over mijn prachtige vak. Zal ik ooit ergens weer die complete huisarts kunnen zijn?

door Jojanneke Kant
Huisarts waarneming, onderwijs in de spoedzorg (voor artsen, VS'en, triagisten en doktersassistentes). Beschikbaar voor advies in de spoedzorg; speerpunten zijn beleid en organisaties rondom opvang van zelfverwijzers en integratie van SEH/HAP.

3 Reacties

  1. Judith Peijnenburg

    Wat dapper en treurig tegelijk dat je de noodzaak voelt deze keuze te maken Jojanneke. Herkenbaar ook…. vooral het stuk dat je niet meer toekomt aan de dingen waarvoor je ook huisarts bent geworden. Ik hoop dat het je lukt juist die kwaliteiten in te zetten in een rol die je wellicht beter past .

    Antwoord
  2. Vera Schoenmakers

    Hi Jojanneke, wat mooi en eerlijk geschreven! Het siert je dat je dit deelt en dat het je raakt! Zeer herkenbaar wat je schrijft. Jij wilt en bent de professional die goede huisartsenzorg levert. Met alle grote en kleine vormen van zorgverlening die daar volgens jouw eigen normen en waarden en principes die daarbij horen! Kennis delen er zijn voor jouw patiënten.Tophuisarts ben jij, zo heb ik dat ook ervaren in onze samenwerking in Den Haag. Succes bij jouw komende uitdagingen en avonturen en sterkte de komende tijd . Ik blijf jou natuurlijk volgen.Hartelijke groet Vera Schoenmakers

    Antwoord
  3. Jeanette Kars

    Jeetje Jojanneke. Wat een prachtig stuk. En wat een dilemma’s zijn er toch in het leven. Ik ben blij dat ik ook een stukje “opluchting” lees. Een keuze maken is bevrijdend. Achteraf kan je weten of het een gelukkige was, maar beslissen is altijd goed. Succes in je nieuwe baan!

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Dit delen?

Deel dit bericht in je netwerk